Nowe prawo najmu mieszkań w Hiszpanii 2026. Co zmieniają RDL 28/2026 i 29/2026 i co oznaczają dla właścicieli nieruchomości?

Jeszcze niedawno taka rozmowa mogłaby zaskoczyć niejednego właściciela mieszkania w Hiszpanii.

Dziś jest scenariuszem, który należy wziąć pod uwagę przy planowaniu inwestycji w nieruchomości.

6 października 2026 r. hiszpański rząd przyjął dwa dekrety królewskie z mocą ustawy – Real Decreto-ley 28/2026 oraz Real Decreto-ley 29/2026. Oba dotyczą rynku mieszkaniowego, ale regulują nieco inne obszary.

Pierwszy zmienia zasady przedłużania i kończenia umów najmu. Drugi ingeruje znacznie szerzej: w najem sezonowy, najem pokoi, aktualizację czynszów, ochronę przed eksmisją, opodatkowanie nieruchomości i zasady finansowania zakupu mieszkań.

Dla właścicieli oznacza to konieczność ponownego przyjrzenia się umowom najmu. Dla osób, które dopiero planują zakup mieszkania w Hiszpanii  potrzebę dokładniejszego przeanalizowania jego przyszłej rentowności.

Czy nowe przepisy o wynajmie mieszkań w Hiszpanii już obowiązują?

Zacznijmy od kwestii, którą łatwo przeoczyć.

29 września 2026 r. hiszpański rząd przyjął dwa dekrety mieszkaniowe – RDL 26/2026 i RDL 27/2026. Kilka dni później, 2 października, Kongres Deputowanych odmówił ich zatwierdzenia.

Przepisy zostały uchylone.

6 października rząd zdecydował się jednak ponownie przyjąć regulacje o zasadniczo podobnej treści, tym razem jako RDL 28/2026 i RDL 29/2026.

Oba dekrety opublikowano w hiszpańskim dzienniku urzędowym BOE 7 października 2026 r.

Ich sytuacja prawna nie jest jednak identyczna.

RDL 29/2026 wszedł zasadniczo w życie 8 października 2026 r., chociaż część przewidzianych w nim rozwiązań ma późniejsze terminy stosowania.

RDL 28/2026 ma wejść w życie 15 listopada 2026 r.

Oba akty nadal wymagają zatwierdzenia (convalidación) przez Diputación Permanente, czyli organ parlamentarny wykonujący określone kompetencje Kongresu po rozwiązaniu parlamentu.

Jest to istotne, ponieważ brak zatwierdzenia może doprowadzić do uchylenia dekretów.

1. Automatyczne przedłużenie umowy najmu o kolejne pięć lat

Jedną z najważniejszych zmian przewidzianych w RDL 28/2026 jest nowelizacja art. 10 hiszpańskiej ustawy o najmie lokali miejskich Ley de Arrendamientos Urbanos (LAU).

Dotychczas w przypadku najmu mieszkania przeznaczonego na stałe zamieszkanie najemcy (arrendamiento de vivienda habitual) obowiązywał następujący mechanizm.

Jeżeli wynajmującym była osoba fizyczna, najemca korzystał co do zasady z pięcioletniego okresu ochronnego. Po jego upływie, przy braku skutecznego zawiadomienia o nieprzedłużeniu, umowa mogła być kontynuowana przez kolejne trzy lata, w okresach rocznych.

Łącznie dawało to osiem lat.

W przypadku wynajmującego będącego osobą prawną podstawowy okres wynosił siedem lat, co wraz z trzyletnim okresem przedłużeń dawało łącznie dziesięć lat.

Nowy dekret przewiduje odejście od dotychczasowego mechanizmu przedłużeń rocznych.

Jeżeli po upływie pierwszych pięciu lat żadna ze stron nie zawiadomi skutecznie o zamiarze nieprzedłużenia umowy, najem zostanie automatycznie przedłużony o kolejne pięć lat.

W przypadku wynajmującego będącego osobą prawną przedłużenie wyniesie siedem lat.

Co istotne, mechanizm ten ma być powtarzalny.

Nie jest to jednak najem bez możliwości zakończenia.

Właściciel zachowuje prawo do odmowy przedłużenia umowy w odpowiednim momencie. Musi tylko przestrzegać terminów i liczyć się z konsekwencjami finansowymi.

2. Sześć miesięcy na zawiadomienie najemcy o nieprzedłużeniu umowy

Dotychczas właściciel, chcąc zakończyć umowę po upływie podstawowego okresu najmu, musiał co do zasady zawiadomić najemcę z czteromiesięcznym wyprzedzeniem.

RDL 28/2026 wydłuża ten termin do sześciu miesięcy.

Termin przewidziany dla najemcy pozostaje dwumiesięczny.

Dlaczego ma to znaczenie?

Wyobraźmy sobie inwestora, który kupuje mieszkanie w Barcelonie i wynajmuje je od stycznia 2027 r.

W 2031 r. postanawia odzyskać nieruchomość, ponieważ rozważa jej sprzedaż.

Jeżeli nie dopilnuje zawiadomienia w ustawowym terminie, może się okazać, że zamiast zakończyć najem po pięciu latach, będzie musiał respektować jego automatyczne przedłużenie o kolejne pięć lat.

Jedno przeoczenie może więc wpłynąć na możliwość dysponowania nieruchomością przez następne lata.

Warto przy tym pamiętać, że zakończenie najmu, wcześniejsze rozwiązanie umowy z powodu naruszenia obowiązków najemcy i zwykła odmowa jej przedłużenia to trzy odrębne sytuacje prawne. Nie można stosować do nich automatycznie tych samych zasad.

3. Odszkodowanie dla najemcy – nawet równowartość dwunastu miesięcy czynszu

To rozwiązanie, które może mieć największe znaczenie finansowe dla właścicieli.

Zgodnie z nowym brzmieniem art. 10 LAU właściciel, który skutecznie zawiadomi najemcę o nieprzedłużeniu umowy, będzie co do zasady zobowiązany do wypłaty odszkodowania.

Jego wysokość odpowiada większej z dwóch kwot:

• równowartości dwunastu miesięcy czynszu obliczonego według górnej granicy indywidualnego przedziału państwowego indeksu referencyjnego;
• równowartości jednego tak ustalonego miesięcznego czynszu za każdy rok zamieszkiwania najemcy w nieruchomości.

Jeżeli nie można uzyskać indywidualnej wartości referencyjnej dla nieruchomości, podstawą obliczenia będzie miesięczny czynsz obowiązujący w dniu zawiadomienia.

Przykład

Polski inwestor kupuje mieszkanie za 350 000 euro i wynajmuje je za 1 500 euro miesięcznie.

Po pięciu latach decyduje się zakończyć najem, ponieważ chce sprzedać lokal bez najemcy.

Przy założeniu, że podstawą obliczenia odszkodowania jest czynsz umowny i nie zachodzi żaden ustawowy wyjątek, należność wyniesie 18 000 euro.

To równowartość rocznego przychodu z najmu, liczonego przed kosztami i opodatkowaniem.

Jeżeli najemca mieszka w lokalu przez piętnaście lat, odszkodowanie obliczane według drugiego mechanizmu może odpowiadać piętnastu miesięcznym czynszom.

Samo prawidłowe zawiadomienie o nieprzedłużeniu umowy nie zwalnia zatem automatycznie właściciela z obowiązku zapłaty.

Nie oznacza to jednak, że każdemu najemcy zawsze będzie przysługiwać odszkodowanie.

Ustawodawca przewidział kilka ważnych wyjątków.

4. Kiedy właściciel będzie mógł zakończyć najem bez odszkodowania?

RDL 28/2026 wskazuje konkretne sytuacje, w których odszkodowanie nie będzie należne.

Pierwsza dotyczy właściciela będącego osobą fizyczną, który rzeczywiście potrzebuje mieszkania jako stałego miejsca zamieszkania dla siebie lub określonych członków rodziny.

Nie wystarczy jednak zadeklarować takiej potrzeby wyłącznie po to, aby odzyskać lokal.

Jeżeli mieszkanie nie zostanie zajęte przez uprawnioną osobę w ciągu trzech miesięcy od jego wydania, najemca będzie mógł dochodzić odszkodowania, chyba że zachodzi przewidziany prawem wyjątek, np. siła wyższa.

Odszkodowanie nie będzie również należne, gdy najemca przez ponad sześć miesięcy w ciągu ostatnich dwunastu miesięcy faktycznie nie zamieszkiwał nieruchomości, bez uzasadnionej przyczyny i przy spełnieniu pozostałych ustawowych przesłanek.

Podobnie będzie w przypadku najemcy posiadającego w tej samej gminie inne odpowiednie mieszkanie, które może rzeczywiście zajmować.

Szczególnie interesujący jest jednak wyjątek związany z zaproponowaniem nowej umowy najmu.

Właściciel może przedstawić najemcy formalną ofertę zawarcia nowej umowy dotyczącej tego samego mieszkania.

Jeżeli oferta spełnia wymogi ustawowe, w szczególności zapewnia odpowiedni okres najmu i respektuje ograniczenia czynszowe z art. 17.6 LAU, jej odrzucenie przez najemcę może zwolnić właściciela z odszkodowania.

Nie jest to jednak sposób na jednostronne podwyższenie czynszu do dowolnej kwoty rynkowej.

Ponadto najemca może ofertę przyjąć, co oznacza dalsze związanie właściciela umową.

Dekret przewiduje również wyłączenie odszkodowania, gdy strony rzeczywiście zawrą nową umowę, a także szczególne zasady dotyczące najemcy, który nie skorzysta z przysługującego mu ustawowego prawa do nadzwyczajnego przedłużenia najmu.

Każda z tych sytuacji wymaga odrębnej oceny prawnej. W przypadkach z art. 10.2 odpowiednia podstawa wyłączenia odszkodowania musi zostać wyraźnie i szczegółowo wskazana w pisemnym zawiadomieniu.

5. Czy nowe przepisy obejmą również umowy zawarte wcześniej?

Tak. RDL 28/2026 przewiduje zastosowanie nowego mechanizmu również do istniejących umów najmu.

Nie oznacza to jednak automatycznego przedłużenia wszystkich trwających umów o pięć lat.

Przepisy przejściowe rozróżniają kilka sytuacji.

Jeżeli właściciel skutecznie zawiadomił najemcę o nieprzedłużeniu umowy przed opublikowaniem dekretu, czyli przed 7 października 2026 r., zawiadomienie zachowuje skuteczność i nie rodzi obowiązku nowego odszkodowania.

Umowy znajdujące się już w dotychczasowym trzyletnim okresie przedłużeń zachowują ten okres do jego końca. Dopiero później zastosowanie znajduje nowy mechanizm.

Przewidziano również szczególne zasady dla umów, którym w dniu wejścia w życie dekretu pozostaje mniej niż sześć miesięcy do zakończenia, oraz dla niektórych stosunków najmu objętych tácita reconducción na podstawie hiszpańskiego Kodeksu cywilnego.

Dlatego przy zakupie mieszkania z istniejącym najemcą szczególnego znaczenia nabiera analiza historii umowy.

Sama informacja sprzedającego, że „umowa kończy się za rok”, nie przesądza jeszcze, kiedy nabywca będzie mógł rzeczywiście odzyskać lokal.

Co więcej, nowy art. 10 LAU wyraźnie przewiduje, że sprzedaż wynajmowanej nieruchomości nie pozbawia najemcy prawa do odszkodowania. Obowiązek ten może obciążać nabywcę, który wstępuje w pozycję wynajmującego.

6. RDL 29/2026 – koniec swobodnego stosowania umów na 11 miesięcy?

Drugi z dekretów wprowadza jeszcze szersze zmiany.

Jednym z jego głównych celów jest ograniczenie wykorzystywania najmu sezonowego (alquiler de temporada) jako sposobu omijania ochrony przysługującej najemcom mieszkań stanowiących ich stałe miejsce zamieszkania.

Dotychczas część właścicieli zakładała, że wystarczy zawrzeć umowę na jedenaście miesięcy, aby wyłączyć pięcioletni okres ochronny.

To nie było bezpieczne założenie już na gruncie wcześniejszych przepisów. O rodzaju najmu decyduje bowiem jego rzeczywiste przeznaczenie, a nie sam tytuł czy długość umowy.

RDL 29/2026 dodatkowo doprecyzowuje tę zasadę.

Najem sezonowy musi wynikać z rzeczywistej, możliwej do wykazania potrzeby czasowego zamieszkania poza głównym miejscem zamieszkania najemcy.

Może chodzić np. o czasowy projekt zawodowy, określony okres nauki lub inną uzasadnioną sytuację.

Co do zasady taki najem ma trwać ponad 31 dni i nie dłużej niż 12 miesięcy, przy czym utrzymywanie się rzeczywistej przyczyny czasowości może uzasadniać dłuższy okres.

Umowa przekraczająca dwanaście miesięcy bez odpowiedniego uzasadnienia, jak również niedopuszczalny ciąg kolejnych umów między tymi samymi stronami, może zostać zakwalifikowana jako najem mieszkania na stałe zamieszkanie, ze skutkami od pierwszej umowy.

Przykład

Właściciel wynajmuje mieszkanie osobie, która przeprowadza się do Barcelony na stałe. Zamiast zwykłej umowy mieszkaniowej podpisuje z nią contrato de temporada na jedenaście miesięcy.

Po tym okresie zawiera kolejną umowę, również na jedenaście miesięcy.

Samo powtarzanie krótkich umów nie sprawia, że potrzeba mieszkaniowa najemcy staje się sezonowa.

W razie sporu właściciel może więc spotkać się z żądaniem uznania najmu za vivienda habitual, wraz z właściwymi dla niego uprawnieniami najemcy.

Dla inwestora konsekwencje mogą być daleko idące od ograniczenia możliwości zakończenia najmu po zastosowanie ustawowych limitów czynszowych.

W Katalonii należy ponadto uwzględnić przepisy autonomiczne dotyczące najmu sezonowego i pokoi. RDL 29/2026 nie eliminuje tych regulacji.

7. Najem pokoi – mniej swobody w ustalaniu łącznego czynszu

Nowy dekret obejmuje również wynajmowanie pojedynczych pokoi.

Dotychczas ten model bywał wykorzystywany w mieszkaniach inwestycyjnych jako sposób uzyskania wyższego przychodu niż z wynajmu całego lokalu jednej rodzinie.

RDL 29/2026 przewiduje, że suma czynszów z jednocześnie obowiązujących umów dotyczących poszczególnych pokoi nie może przekraczać czynszu, który można pobierać przy wynajęciu całego mieszkania na podstawie jednej umowy.

W strefach rynku mieszkaniowego o podwyższonym napięciu (zonas de mercado residencial tensionado) obowiązują dodatkowo odpowiednie ograniczenia wynikające z LAU.

Jeżeli więc właściciel mógłby zgodnie z prawem wynająć całe mieszkanie za 1 200 euro, nie powinien zakładać, że podział na trzy pokoje pozwoli mu pobierać łącznie 1 800 euro.

To ważna zmiana przy kalkulacji rentowności mieszkań kupowanych z zamiarem wynajmowania ich studentom lub pracownikom.

8. Nowe ograniczenia podwyższania czynszu do końca 2027 roku

RDL 29/2026 wprowadza także nadzwyczajne ograniczenie corocznej aktualizacji czynszu.

Ma ono obowiązywać od wejścia w życie dekretu do 31 grudnia 2027 r.

Jeżeli czynsz przekracza odpowiedni maksymalny poziom wynikający z systemu referencyjnego, jego podwyższenie nie będzie dopuszczalne.

W pozostałych przypadkach aktualizacja ma wynikać z porozumienia stron, a przy jego braku nie może przekroczyć 2%.

Nie należy jednak mylić tej regulacji z zasadami ustalania czynszu przy zawieraniu nowej umowy.

Inne ograniczenia mogą też wynikać z położenia nieruchomości w zona tensionada, statusu właściciela lub historii wcześniejszego najmu.

9. Dodatkowe dwa lata najmu i zmiany w ochronie przed eksmisją

RDL 29/2026 przewiduje także możliwość nadzwyczajnego przedłużenia określonych istniejących umów najmu o maksymalnie dwa dodatkowe lata.

Nie jest to automatyczne uprawnienie przysługujące każdemu najemcy.

Zastosowanie mechanizmu zależy od spełnienia warunków ustawowych, w tym dotyczących rodzaju i okresu obowiązywania umowy oraz terminowego regulowania czynszu. Przepisy przewidują również określone wyjątki od obowiązku zaakceptowania przedłużenia przez właściciela.

Jednocześnie wprowadzono dalsze rozwiązania chroniące osoby znajdujące się w trudnej sytuacji ekonomicznej przed utratą mieszkania.

Dekret reguluje możliwość zawieszania określonych postępowań eksmisyjnych dotyczących osób szczególnie wrażliwych, bez alternatywnego zakwaterowania.

W niektórych przypadkach przewidziano także szczególny mechanizm dotyczący postępowań wszczętych z powodu niepłacenia czynszu.

Właściwa administracja publiczna ma określony czas na zapewnienie alternatywnego zakwaterowania albo uregulowanie należności. W razie bezskutecznego upływu terminu ustawa przewiduje szczególne skutki, w tym możliwość przejęcia przez administrację pozycji dłużnika.

Nie oznacza to, że każdy najemca, który przestanie płacić czynsz, automatycznie uzyska prawo do dalszego zamieszkiwania.

Ochrona jest uzależniona od konkretnych przesłanek ustawowych.

Dla właścicieli praktyczny wniosek jest jednak prosty: weryfikacja najemcy przed zawarciem umowy staje się jeszcze ważniejsza niż późniejsze dochodzenie zaległości.

10. Nowe zasady ponoszenia kosztów najmu i ochrony najemcy

RDL 29/2026 wzmacnia również ochronę najemców w zakresie kosztów umowy i stanu technicznego nieruchomości.

Przepisy ograniczają możliwość przenoszenia określonych kosztów na najemcę, w szczególności kosztów obsługi pośrednictwa związanych z zawarciem umowy oraz wskazanych obciążeń podatkowych.

Właściciel nie powinien zakładać, że każdą opłatę związaną z nieruchomością może po prostu dopisać do umowy jako dodatkowy obowiązek najemcy.

Zmieniono także zasady dotyczące napraw, gwarancji i dokumentowania stanu mieszkania przy jego zwrocie.

Dodatkowo rozszerzono niektóre uprawnienia najemców związane z prawem pierwszeństwa nabycia wynajmowanej nieruchomości, w tym przy określonych transakcjach obejmujących większą liczbę lokali.

11. Wynajem turystyczny – 10% VAT od grudnia 2026 roku

Istotne zmiany przewidziano także dla właścicieli mieszkań wynajmowanych krótkoterminowo.

Od 1 grudnia 2026 r. wynajem umeblowanych apartamentów i mieszkań na pobyty nieprzekraczające 30 nocy na rzecz tego samego najemcy, przy spełnieniu pozostałych ustawowych warunków, ma podlegać opodatkowaniu VAT według stawki 10%.

Dotyczy to także sytuacji, w których właściciel nie świadczy dodatkowych usług typowo hotelowych, jeżeli nieruchomość nie stanowi jego głównego miejsca zamieszkania.

Dla inwestora nie jest to wyłącznie kwestia rozliczeń podatkowych.

Jeżeli cena noclegu ustalana jest jako cena końcowa dla klienta, konieczność uwzględnienia VAT może wpłynąć na rzeczywistą marżę.

Dekret daje również gminom znajdującym się w zona tensionada możliwość wprowadzenia dodatkowego obciążenia IBI dla określonych nieruchomości przeznaczonych na zakwaterowanie turystyczne.

W zależności od liczby posiadanych nieruchomości dopłata może wynosić do 50%, 100%, a nawet 150% odpowiedniej kwoty IBI.

12. Zmiany podatkowe dla właścicieli mieszkań w Hiszpanii

RDL 29/2026 wprowadza również istotne zmiany w podatku dochodowym od osób fizycznych – IRPF.

Nowy model preferencji ma premiować właścicieli wynajmujących mieszkania na cele stałego zamieszkania, zwłaszcza gdy oferują czynsz poniżej odpowiednich wartości referencyjnych albo utrzymują stabilne warunki najmu.

W zależności od rodzaju umowy i spełnionych warunków przewidziano różne wysokości redukcji dodatniego dochodu netto z najmu, sięgające nawet 100%.

Nie każda umowa i nie każdy właściciel będzie jednak uprawniony do najbardziej korzystnych rozwiązań.

Co szczególnie ważne dla polskich inwestorów, preferencje przewidziane w IRPF nie znajdują automatycznie zastosowania do osób będących nierezydentami podatkowymi Hiszpanii.

Polski rezydent podatkowy wynajmujący nieruchomość położoną w Hiszpanii rozlicza co do zasady hiszpański dochód z tego źródła w IRNR.

13. TU CASA – nowe finansowanie zakupu pierwszego mieszkania

Drugim obszarem reformy jest wsparcie osób kupujących pierwsze mieszkanie przeznaczone na stałe zamieszkanie.

RDL 29/2026 wprowadza mechanizm TU CASA, zarządzany przez Instituto de Crédito Oficial (ICO).

Przewidziano w nim uzupełniające finansowanie zakupu mieszkania w wysokości do 20% wartości nieruchomości, nie więcej jednak niż 50 000 euro, z oprocentowaniem 0%.

Szczegółowe warunki programu, w tym kryteria beneficjentów, wymagają dalszego określenia przez rząd.

Istotne jest również to, że nieruchomości kupowane z wykorzystaniem tego instrumentu mają podlegać trwałym ograniczeniom ceny późniejszej sprzedaży.

15. Co nowe przepisy oznaczają dla Polaków kupujących mieszkania w Hiszpanii?

Załóżmy, że polski inwestor kupuje dziś mieszkanie w Barcelonie za 400 000 euro.

Planuje wynająć je na pięć lat, pobierać regularny czynsz, a następnie zdecydować, czy pozostawić nieruchomość w portfelu inwestycyjnym, czy ją sprzedać.

Czy powinien zrezygnować z zakupu z powodu nowych przepisów?

Niekoniecznie.

Trzeba jednak wyraźnie oddzielić dwie kwestie.

Pierwsza to możliwość uzyskiwania dochodu z najmu. Druga to elastyczność odzyskania nieruchomości i zakończenia stosunku najmu.

Nowe przepisy nie wprowadzają ogólnego zakazu wynajmowania mieszkań ani ich sprzedaży.

Właściciel nadal może osiągać dochody z nieruchomości. Może również sprzedać mieszkanie w trakcie obowiązywania umowy najmu, z uwzględnieniem praw najemcy i obowiązujących przepisów.

Nie powinien jednak zakładać, że w dowolnym momencie odzyska lokal bez dodatkowych kosztów.

Największe ryzyko dotyczy inwestorów, którzy chcą zachować pełną swobodę sprzedaży pustego mieszkania po dwóch lub trzech latach albo regularnie zmieniać najemców, aby podnosić czynsz do aktualnych cen rynkowych.

Inaczej wygląda sytuacja osoby planującej utrzymywać nieruchomość przez kilkanaście lat, z myślą o stabilnym dochodzie z wynajmu.

Przy takim modelu inwestycyjnym ograniczenia dotyczące zakończenia umowy nadal są istotne, ale mogą mieć mniejszy wpływ na codzienną ekonomię inwestycji.

Nie należy przy tym opierać decyzji zakupowej na założeniu, że nowe przepisy na pewno zostaną uchylone.

Hiszpańskie regulacje mieszkaniowe rzeczywiście zmieniają się stosunkowo często. Nie sposób jednak przewidzieć, czy za pięć lat będą bardziej liberalne, czy jeszcze bardziej restrykcyjne.

Dlatego bezpiecznie przygotowana inwestycja powinna mieć ekonomiczne uzasadnienie również przy uwzględnieniu obecnych ograniczeń prawnych.

16. Jak zabezpieczyć zakup mieszkania inwestycyjnego w Hiszpanii?

Przed zakupem nieruchomości przeznaczonej na wynajem warto przeanalizować nie tylko jej cenę, lokalizację i prognozowany przychód.

Równie ważne jest ustalenie, jaki model najmu jest rzeczywiście możliwy do zastosowania.

Jeżeli nieruchomość znajduje się w strefie zona tensionada, trzeba sprawdzić właściwe ograniczenia czynszowe. Jeżeli inwestor planuje najem sezonowy, należy zweryfikować, czy jego rzeczywisty charakter odpowiada przesłankom ustawowym.

Przy mieszkaniu już wynajętym konieczna jest szczegółowa analiza istniejącej umowy, zasad jej przedłużania, dotychczasowej korespondencji z najemcą oraz potencjalnych zobowiązań przejmowanych przez nabywcę.

Znaczenie ma również sposób przygotowania nowej umowy najmu.

Problem zaczyna się wtedy, gdy inwestor dowiaduje się o ograniczeniach dopiero po podpisaniu umowy zakupu albo po przekazaniu mieszkania najemcy.

Dlatego analizę prawną warto przeprowadzić wcześniej –  zanim strategia inwestycyjna zostanie oparta na założeniach, których hiszpańskie prawo nie pozwala później zrealizować.

Pomoc prawna przy zakupie i wynajmie nieruchomości w Hiszpanii

W naszej kancelarii wspieramy polskich klientów na każdym etapie inwestycji w nieruchomości w Hiszpanii – od analizy prawnej przed zakupem, przez przygotowanie i weryfikację umów, po doradztwo podatkowe związane z posiadaniem, wynajmem i sprzedażą nieruchomości.

Pomagamy ocenić nie tylko, czy zakup jest prawnie bezpieczny, ale również czy planowany sposób korzystania z nieruchomości odpowiada obowiązującym regulacjom.

Bo dobrze przygotowana inwestycja nie zaczyna się od podpisania aktu notarialnego.

Zaczyna się od ustalenia, co właściciel będzie mógł zrobić ze swoją nieruchomością za pięć, dziesięć czy piętnaście lat.